Chronisch ziek in coronatijd

Vorige

Virtuele Freedom Ride 5 mei

Volgende

Recovery training politiemensen met PTSS: hoe is het nu?

Chronisch ziek zijn is voor veel politiecollega’s sowieso al een uitdaging. In tijden van extra alertheid en voorzichtigheid vanwege het coronavirus helemaal. We spreken twee collega’s die verbonden zijn aan het Platform Chronisch zieke Politiecollega’s (PCP). Hoe ervaren zij deze maanden? Cees de Bruin (nierziekte) en Ben Mandemaker (immuunziekte) aan het woord.

Zoektocht
Hoe ga je met zo’n virus om? Dat is, zeker in het begin, een zoektocht. Cees: “Het virus wil je niet krijgen, ook niet uit je directe omgeving. In het begin ben je streng, voor jezelf én je omgeving. Dat is vervelend, helemaal wanneer je nog iemand thuis hebt wonen die gewend is om regelmatig met vrienden en vriendinnen uit te gaan. Je gunt ze alles, en ook dan: wat is wijsheid? Dan slinger je als het ware ´ heen en weer´, tussen ‘gevoel en pragmatisme´. Relativeren lukt steeds beter naarmate de weken vorderen en het nieuws wat je leest, biedt ook kansen. Het is vooral zoeken naar evenwicht, waarbij je duidelijk communiceert met elkaar wat je bezighoudt en waarom.”

Ben: “Normaal gesproken ga ik drie keer per week naar de fysio en nu in het geheel niet meer. Er is een verstijving en hierdoor meer pijn. Natuurlijk proberen we nu de fysio online te doen. De verbinding lukt best maar de mogelijkheden die ik bij fysio heb is aanzienlijker beperkt thuis.  Dat betekent nog meer fysieke overlast door infectie in voorhoofd en luchtwegen. De specialist weet niet meer hoe deze te behandelen. Daarom werd ik doorverwezen naar een speciale afdeling in het AMC. Met twee maanden wachttijd was ik eindelijk aan de beurt. Twee dagen voor de opname werd alles gecanceld, vanwege het coronavirus. Enige troost is, dat als het reguliere proces weer opgepakt wordt, dan zou ik één van de eersten zijn die opgenomen wordt.

Isolatie
Mentaal word je als chronische zieke steeds weer op de proef gesteld als er bijvoorbeeld achteruitgang is. Nu was ik al een kasplantje, die voorzichtig met alles moet zijn. In corona-tijd is dit nog een graatje erger geworden. Nog meer isolatie. De overheid en geleerden werken hier ook hard aan mee. Ik ben tenslotte ook nog van de generatie van 60+.  Langzaamaan zie in opmerkingen en uitvoering dat deze groep voorlopig maar niet met openbaar vervoer moet gaan en het beste thuis moet blijven zitten in isolement.” Ben is kritisch: “Geweldig toch hoe hierover gesproken wordt. En Rutte maar aangeven dat eenzaamheid voorkomen dient te worden!  Begrijp u het nog allemaal?”

Wat is waar?
Cees: “Naarmate het (lichamelijk) in de tijd gezien ‘goed´  gaat na – in mijn geval – een 2e orgaantransplantatie, groeit ook je vertrouwen dat het allemaal ook wel goed zit. Je weet vanaf het begijn dat je altijd meer risico loopt dan een ‘gemiddelde Nederlander´, als het gaat over het ‘meedoen´, met een griep of verkoudheid. De medicijnen die je gebruikt verlagen juist je weerstand. Ja, het is van de gekke. Dus de kans dat je ‘het krijgt’ is realistisch. Het is de kwestie van uitstel, uitstel tot er hopelijk een goed vaccin is. Met de komst van een nieuw virus, zoek je eerst en vooral advies bij jezelf. Wat weet ik uit eigen ervaring? En zo nodig en bij twijfel bij je arts. Het houdt mij dan best wel bezig. Met al die berichten in de krant, internet en bij vrienden en familie; wat is nu waarheid en wat is ‘de inhoud van je angst´. Het telefoneren met je arts levert ook niet op wat je verwacht, in tegendeel, de opmerking; ‘naar verwachting is de kans dat je het overleeft niet groot’, stelt je in het geheel niet gerust. Die 1,5-meter- maatschappij is in de eerste weken vooral zoeken naar ‘wat voor je gevoel wel en niet kan.´”

Sterker
Ben: “We proberen te blijven genieten. De kinderen en kleinkinderen zijn hier heel erg belangrijk in voor ons. Bijspringen in deze moeilijke tijd  waar dit verantwoord is doen wij zeker. Het is prachtig om te zien dat internet ook voor ons een nieuw begrip is geworden dat wij nu breder verkennen. En blijf lachen. Hou je aan de regels. Zo ging ik volgens de regels van de week naar de supermarkt, alleen, plastic handschoenen aan een mondkapje voor. Kom ik aan bij de supermarkt, blijkt dat het winkelend publiek nog broeken en shirts aanhadden. Ben ik weer in de maling genomen.”

Cees ook optimistisch: “We komen er sterker uit, daar ben ik van overtuigd. En mocht een collega behoefte hebben aan een ‘goed gesprek´, neem dan gerust contact op met één van de ambassadeurs die Politie-breed, werkzaam zijn voor het Platform Chronisch Zieke Politiemensen (PCP) . Succes, wijsheid, gezondheid en ‘geef aandacht aan je naasten; luister, voel en vertel´.