“Een kop koffie en luisteren”

Vorige

Welkom op onze nieuwe website

Volgende

Veel talent op 'politiebureau' de Basis

Richting, verbinding, vertrouwen en enthousiasme. Dat was de missie van Bryan Rookhuijzen, toen hij tweeënhalf jaar geleden directeur werd van stichting WEP. Met het team werd hard gewerkt aan een nieuwe missie en een nieuwe koers. Hoe heeft Bryan de afgelopen periode bij WEP ervaren? Is het gelukt om erkenning en waardering binnen het politiekorps als belangrijk thema op de kaart te zetten? Is WEP het clubhuis voor dienders geworden, dat hij begin 2015 voor ogen had? Een open gesprek met een open en betrokken leidinggevende.

Er is met het team gewerkt aan een nieuwe koers, gericht op de binnenkant van de politieorganisatie en de collegiale verbinding, met als achterliggend idee: als het in huis pluis is, werk je ook op straat overtuigender en merkt de buitenwereld dat ook. Vind je dat na 2,5 jaar praktijk nog steeds de juiste windrichting?
Ja 100 procent. Je ziet dat er nog steeds veel collega’s zijn die zich niet gewaardeerd of serieus genomen voelen. Een politieorganisatie die iets in de maatschappij wil bereiken, moet aan de binnenkant stevig staan en zich goed voelen.

Bestaat die misvatting, dat mensen denken: die ‘fanclub’ reikt alleen maar trofeeën uit. Het is in feite een vorm van zelffelicitatie?
Er zijn ongetwijfeld mensen die dat denken. Maar wij realiseren ons heel goed, dat als je alleen maar die club bent van de schouderklopjes en feestjes (hoe belangrijk die overigens ook zijn), dat we dan onze waarde verliezen. Het is eigenlijk net als bij leidinggeven. Alleen als je van mensen houdt en kunt luisteren, ga je ondersteunen en collega’s blij maken. Maar dan kun je ook kritisch zijn en uiteindelijk effectief. En wij kunnen goed luisteren. Wij zijn er voor alle collega’s en proberen ze blij te maken. Maar we kijken ook scherp naar initiatieven waarbij onze ondersteuning wordt gevraagd: is het van, voor en door collega’s, kunnen wij invoegen, toevoegen maar ook uitvoegen, versterkt het zelfredzaamheid? En natuurlijk: draagt het bij aan een gevoel van erkenning en waardering?

WEP is hard aan het werk, met een clubje van 5 mensen om te zorgen voor meer waardering en erkenning binnen een organisatie van 63 duizend man. Kunnen wij wel een deuk in een pakje boter slaan?
We moeten realistisch zijn en geen al te grote broek aantrekken, maar je moet het ook niet kleiner maken. Kijk naar wat er is bereikt met de sociaal fondsen, een proces dat collegialiteit en eenvoud dreigde in te leveren voor een ‘Nationale Politie’-model bestaande uit één groot fonds. Doordat wij het proces hebben begeleid,  is er nu wel één landelijk dekkend stelsel gekomen, maar met aparte onafhankelijke stichtingen, met ieder hun eigen collegiaal maatwerk, enthousiasme en energie. Verder zijn de Team Award bijeenkomsten een groot succes. Een typisch voorbeeld van hoe je op een simpele manier, zonder protocollen en beleidslijnen, je collega’s kunt waarderen. Ik hoop dat we als korps deze dingen zien en er van léren. Kijk naar het ongecompliceerde en gemeende enthousiasme van ons. Er is niets briljants aan, maar het doet wel wat met mensen. En ik kan nog heel veel meer voorbeelden noemen. Kijk maar op onze website.  Zó sla je als WEP een deuk in een pakje boter.

WEP zegt eigenlijk: hou het simpel?
Ja, hou het simpel en luister naar elkaar. Dat gebeurt nog veel te weinig. Kijk naar WEP: relaxte locatie, een kop koffie en luisteren.

Je spreekt veel mensen binnen de politieorganisatie.. Landt het nou een beetje, wat WEP doet, hebben collega’s het écht door?
WEP is zeker nog niet bij alle collega’s bekend. Daar is nog een slag te maken.  Maar ik denk dat bij de collega’s die met WEP  te maken hebben gehad de waardering hoog is. Om een betrouwbaarder beeld dan alleen onze eigen waarneming te krijgen, zijn we collega’s aan het benaderen met de vraag of zij hun mening op gevoelsniveau, uit het hart willen geven.  Inmiddels zijn al enkele reacties binnen en ik durf te stellen: WEP krijgt alvast  een 10! WEP is naar mijn overtuiging steeds meer een begrip, een stabiele factor aan het worden.

Waar valt nog winst te behalen?
Op twee manieren: ik denk dat we op onze manier een bijdrage kunnen leveren in het versterken van de erkenning en waardering vanuit de samenleving.  Dat kan in de vorm van rituelen zoals defensie die ook kent, maar ook door reacties vanuit het publiek op te zoeken. Veel politie collega’s onderschatten de erkenning en waardering die het publiek heeft voor hun werk. Na de laatste jaarwisseling hebben wij daar een nummer van gemaakt en het was fantastisch om te merken hoeveel positieve reacties er waren over het optreden van de politie tijdens de jaarwisseling. En vergis je niet: het vfonds financiert WEP al 5 jaar en je kunt dus zeggen dat er vanuit de samenleving al 5 jaar erkenning en waardering richting politie plaatsvindt.
De tweede manier is dat ik denk dat we een slag kunnen maken als aanjager of versneller in de beweging van binnen naar buiten. Op termijn collega’s helpen het publiek te waarderen. Dat is misschien nog ver weg, maar de ultieme vorm van waardering en erkenning is als de politie het publiek gaat bedanken en waarderen. Dat kan alleen als je stevig in je schoenen staat, als je zelfverzekerd bent en niet gesloten. Het is misschien een beetje dromen, maar als je zóver bent, ben je ijzersterk als politieorganisatie.

Vind je de politieorganisatie zo gesloten?
Jazeker. De manier waarop intern wordt gecommuniceerd vind ik gesloten. Er wordt instrumenteel gecommuniceerd: weinig dialoog en vooral feiten vertellen, zenden. Vertellen hoe beslissingen tot stand zijn gekomen en collega’s betrekken bij processen, dus meenemen onder de “motorkap” is geen gewoonte. Kijken of er energie ontstaat tijdens de communicatie. Dat bevordert begrip, meedenken en meevoelen. Dat moet je aan de binnenkant van het korps aantreffen, maar ook aan de buitenkant. Als je een volwassen, open cultuur hebt, ga je de dialoog aan met het publiek en neem je het publiek dus serieus.

Is dat niet inmiddels aan het veranderen? Je ziet de politie toch meer communiceren, en is een nieuwe korpsleiding die meer open staat voor de buitenwacht.
Ja dat is absoluut zo. Ik word ook heel blij van zo’n artikel in de Correspondent waar een journalist schrijft dat hij de gelegenheid gekregen heeft om écht in de organisatie te komen kijken. Hij neemt vervolgens een positieve houding aan, alleen daarom al. Zo simpel kan het zijn. Maar er is nog een wereld te winnen, zeker intern. We komen nog téveel collega’s tegen die zeggen dat ze ongelukkig zijn omdat er niet naar ze geluisterd wordt, ze niet eens weten wie hun chef is. Die signalen, daar moeten we wat mee. Daar hebben we nog wel een slag te slaan. Ik blijf erbij, een Ombudsman, een onafhankelijke instelling met gezag, zou kunnen helpen om de door iedereen gewenste cultuur te bereiken.

WEP is ook onafhankelijk als stichting. Vind je dat WEP dat in deze vorm moet blijven, of zou het een onderdeel kunnen worden van de politie?
Als je WEP de onafhankelijkheid, de autonomie afneemt, kun je het net zo goed opdoeken. Je moet doorlopend blijven streven dat WEP niet te plaatsen is in welke blauwdruk dan ook. Dus we moeten altijd een beetje een moeilijk te plaatsen cluppie zijn dat gedreven werkt op basis een missie, en dat door ‘er te zijn’ een bijdrage levert aan het korps. Als je je principes loslaat, ga je de bietenbrug op. Dan ben je binnen de kortste keren een uitvoerend instrument. En voegt WEP niets meer toe.

Eind volgend jaar houdt de subsidie van het vfonds voor WEP op. Er wordt gezocht naar een nieuwe financier, dat zou de politie zelf kunnen zijn. Denk je dat dit lukt?
Ik merk dat wordt ingezien dat WEP een authentieke, waardevolle bijdrage levert aan de doelen van de politieorganisatie. WEP richt zich op energie in de organisatie. En het draagt impliciet bij aan de geloofwaardigheid van de politie als je de moed toont om een club die kritisch, maar loyaal is, te ondersteunen.