‘Je kunt niet vooraf bepalen hoe het achteraf binnenkomt’

Vorige

Meld je nu aan voor Talentendag 21/9 vol belevenissen en vitaliteit

Volgende

Grenspolitie heeft WEP Award te pakken

Het klinkt behoorlijk Cruijffiaans, maar die zin is wel waar het bij Joeri Sterringa om gaat. De Amsterdamse inspecteur schrijft in zijn boek ‘Van diender tot patiënt’ over Post Traumatisch Stressstoornis (PTSS) en de ingrijpende ervaringen met één incident als de spreekwoordelijke druppel op 28 mei 2009. Een meisje van twaalf wordt vermoord door de ex van haar moeder. “Ik wil met dit boek mensen laten zien wat je als politieman kan overkomen en aandacht vragen voor PTSS.”

PTSS
Joeri: “PTSS was voor bepaalde personen, de zachte types, niet voor mij. Dat was hoe ik er eerst naar keek. Eerst ontkende ik mijn situatie. Maar ondertussen werd ik letterlijk ziek door oververmoeidheid. Ik wilde er niet aan. Tot het niet meer anders kon. Door mijn collega’s en leidinggevende werd het gelukkig goed ontvangen en gaven de ruimte die ik nodig had. Ik kreeg aandacht wanneer dat nodig was, ook als ik de rust wilde hebben. Mijn beroepsziekte werd erkend en Amsterdam handelde dat over het algemeen zorgvuldig af. Dat heeft bij mij veel goed gedaan.”

Litteken
Wat volgt zijn jaren van therapie en met medicatie doorleven. Een zware tijd voor hem en zijn gezin. Inmiddels is Joeri weer helemaal aan het werk. “Het gaat steeds beter. Met de dalen die er ook ineens weer kunnen zijn. Zoals tegen het eind van mijn behandeling toen op 4 mei 2010 tijdens de Nationale Dodenherdenking een man begint te schreeuwen. Dan komt er een litteken bij, dat deed heel veel met me.”

Voorkomen?
In zijn boek komen verschillende incidenten aan bod die het politievak mooi en tegelijk ook zwaar kunnen maken. Is PTSS te voorkomen? “Nee, je kunt vooraf niet bepalen hoe iets achteraf binnenkomt. Tegelijkertijd is het wel heel belangrijk om al tijdens de politieopleiding aandacht te besteden hieraan. Het zou nadrukkelijk onderdeel moeten zijn van voorlichting op de academie. En in het werk zelf kun je je af en toe voorbereiden als je naar een incident rijdt. Je visualiseert het. Maar dat kan niet altijd. En dan moet je leren om een schil omhoog te trekken waarmee het emotioneel niet allemaal vol binnenkomt. En, ik raad ook studenten aan om niet overal maar met je neus bovenop te gaan staan voor ‘de ervaring’ als dat niet hoeft. Die ervaringen komen vanzelf wel. Daar hoef je niet voor weg te lopen maar zeker ook niet naar toe te gaan als dat niet nodig is. Het heeft allemaal impact, of je nu wilt of niet.”

Bestellen?
ISBN 978-94-0224-567-7 / 9789402245677
http://www.vandiendertotpatient.nl/