Interview – Week van de aandacht voor zieke collega

Vorige

Tilburg Centrum (Drugs & Afpakken) wint WEP Award

Volgende

Blauw hart voor Sevda en Mirjam van basisteam Amersfoort

Soms krijgen mensen wel heel veel op hun bordje. Dat gebeurt ook Monique Meijer die al 24 jaar bij de politie werkt. Een verhaal over steeds weer vallen, opnieuw opstaan en hoop houden. Haar verhaal laat ook zien hoe belangrijk het is om (chronisch) zieke collega’s niet te vergeten.
Van 16 tot 22 november vragen het Platform Chronisch zieke Politiecollega’s (PCP) en WEP daar extra aandacht voor.

Wijkagent
Toen Monique in 1996 begon wist ze het al snel: ik wil wijkagent worden. Vier keer per week sporten, sterk en alles aankunnen. Ik voelde me goed en hield wel van een feestje. Monique werd wijkagent. “Ik voelde me als een vis in het water. Deze functie was echt op mijn lijf geschreven. Je werkt echt tussen de mensen en kunt verschil maken.”

Maar het sporten heeft ook minder positief effect op het lichaam. Ze loopt blessures aan enkel en knieën op. Verschillende operaties volgen en na acht jaar wijkagent moet ze met dit werk stoppen. “Ik vond dat de wijk recht had op iemand die volledig inzetbaar was. Toen solliciteerde ik als ‘senior intelligence’ en ook dat bleek een goede stap.”

Het was heel veel. Maar kennelijk moest er nog meer komen.

Familie
Na deze switch krijgt Monique het voor de kiezen. “Mijn moeder heeft vijf soorten kanker en zwaar reuma. Beide ouders gingen dementeren, hen moest ik mantelzorgen. Dat vroeg en vraagt veel. Ik merkte zelf dat ik lichamelijke en geestelijke klachten kreeg. Het begon met nierstenen. Dat gun je je ergste vijand nog niet. Verder werd ik emotioneel, snel geïrriteerd, heel erg moe en ik sliep amper. In eerste instantie gaf ik de schuld aan de overgang, maar toen ik lelijk ging doen tegen mijn man en de kinderen wist ik dat ik er iets aan moest gaan doen. Sporten ging niet meer dan één keer per week. Ik had de energie niet meer en wilde nergens meer heen.” Naast het verzorgen van haar ouders blijkt dat Moniques’ tweelingzus uitgezaaide borstkanker heeft. Ze wordt palliatief behandeld.”

Geen energie meer
Ondertussen krijgt Monique steeds meer last van vermoeidheid, last van haar keel en wordt zwaarder. “Ik kon niet meer, had 0,0 energie. Toen bleek dat ik de ziekte van Hashimoto had en een goedaardige tumor in de hypofyse. Ik kreeg medicijnen. Die hielpen wel om het prolactine omlaag te brengen, maar de tumor wordt niet kleiner. Ook de overgang werd getriggerd en de hormoonstoring was compleet. Ik dacht dat het niet erger kon, maar dus toch. Ik sliep nauwelijks meer door de opvliegers, was een wrak en kon alleen nog huilen. Ik had al zóveel op internet gelezen en onderzocht wat zou kunnen helpen. Ik probeerde alles, niets kon. Toen eiste ik hormoontherapie, ondanks de verhoogde kans op borstkanker. Ik leef nu en dat moet met kwaliteit zijn. Er ging een wereld voor me open. Ik kon weer slapen en had energie om de dag door te komen.”

Ik wilde niet opgeven en blijf zoeken naar oplossingen

Lock-down
“Alle zeilen zijn nu bijgezet, het loopt gesmeerd. Ik kan alle extra zorgen weer aan. Ik werk volledig omdat ik door de lock-down thuis kon blijven werken. Dit scheelde me 2,5 uur per dag en mijn energie kon ik beter verdelen. Ook een verandering op het werk, maakte dat ik daar juist energie uit haalde. Ik ben er weer, nog niet helemaal, maar ik functioneer wel weer naar behoren.”

Creativiteit, lef, open en eerlijk, doorzetten. Dat zijn de eigenschappen die Monique helpen er doorheen te komen. “Ik wilde niet opgeven en blijf zoeken naar oplossingen. Ja, ik ging zelfdokteren en vond uiteindelijk samen met de artsen de aandoeningen. Gezond wantrouwen mag je volgens mij best hebben in de artsen. Zij kunnen, net als in ieder ander vak, op een gegeven moment een tunnelvisie hebben, dan moet je echt zelf mee gaan denken. Het is jouw lijf en die ken je zelf het beste. Als iets me niet beviel of als ik het anders zag, dan zei ik dat. Ik communiceerde er met iedereen openlijk over, waardoor ik meer begrip en medewerking kreeg.”

Ik weet dat ik het aankan als ik op tijd hulp vraag en mijn grenzen aangeef

Optimistisch
Ondanks alle sores blijft Monique optimistisch. “De steun van mijn man en mijn collega’s zullen me ook de zware tijden doorhelpen, die nog komen. Ik geef mijn tweelingzus en mijn ouders geen 5 jaar meer, dus ik krijg mijn portie nog wel. Maar ik weet dat ik het aankan als ik op tijd hulp vraag en mijn grenzen aangeef. Ik blijf kijken naar de mogelijkheden en de dingen die ik wel kan, ik plaats van de onmogelijkheden en de dingen die ik niet meer kan. Ouder worden willen we allemaal en helaas horen daar vaak mankementen bij. Accepteren en weer door gaan, ik geniet van het leven dat ik leef.”

Aandacht voor zieke collega’s
“Toen ik als wijkagent een aantal operaties achter de rug had, merkte ik dat ik het erg moeilijk had toen ik niets van mijn collega’s hoorde. Ik woonde in het werkgebied, zag ze langsrijden en niemand liep even aan. Natuurlijk zijn ze druk, maar ik had het zo leuk gevonden. Ik reageerde destijds ook op een oproep van de bond; waarom niet elke maand een keer de zieke collega’s bellen om te vragen hoe het is. Of een vaste dag in het jaar dat we bij de zieke collega’s stil staan. Ik weet niet of mijn idee werd aangenomen, maar stilzwijgend las ik later dat mijn plan werd overgenomen. Klasse. Weet je wat het is? Ziek zijn is al erg genoeg, maar als je je daarom in de steek gelaten voelt, door de mensen waar je het grootste deel van de dag mee doorbrengt, is nog erger. Wees lief voor elkaar, je weet niet wat de ander moet dragen.”

16 – 22 november – de Week van de aandacht voor de zieke politiecollega. Een initiatief van PCP en WEP. 

Heb je een zieke collega waar je al héél lang niets van hebt gehoord? Iemand om wie het misschien ook al wel heel lang stil is. Een collega die, mogelijk vanwege corona, zelfs helemaal uit beeld is. Of iemand die je gewoon even iets liefs wilt zeggen. Zeker nu we veel meer thuiswerken, de sociale contacten minder zijn. In de week van 16 tot 22 november vragen we extra aandacht voor die zieke collega die van jouw telefoontje, kaartje, bos bloemen helemaal zal opfleuren! Doe je mee?